Namibië

Sluit dit venster


4 november - 17 november 2013

FRANK DEVOS REIZEN
o.l.v. Karel en Lutgarde Demuynck - Roose



Namibië ligt in Zuidwest-Afrika. Namibië grenst aan de zuidelijke Atlantische Oceaan en ligt tussen Angola en Zuid-Afrika. Namibië deelt verder nog grenzen met Botswana en Zambia. Namibië staat vooral bekend om zijn prachtige natuur. Namibië bestaat grotendeels uit woestijnvlakte.
Je vindt er de Namib-woestijn. Dit is de oudste woestijn ter wereld. Verder kent het land rotsformaties, de indrukwekkende Fish River Canyon en vele Nationale parken waar je veel diersoorten in het wild kan ontdekken, zoals: olifanten, bergzebra’s, de zwarte neushoorn, leeuwen en antilopen.
Namibië heeft een lange kustrook met zandstrand, maar het land staat niet bekend als strandbestemming. Je kunt er veel dolfijnen en zeehonden spotten.
De economie van het land draait grotendeels op de winning en export van diamanten. De bevolking daarentegen leeft grotendeels van de landbouw. Ongeveer 50% van de bevolking leeft onder de armoedegrens.

Reizen doorheen Namibie is het ontdekken van een subtiele schatkamer aan etnische verscheidenheid. Van de San, ook wel Bosjesmannen genoemd, gaan de eerste sporen terug tot de steentijd. Sindsdien is er nog maar weinig veranderd aan hun levenswijze en nog steeds zijn zij de perfecte spoorzoekers als wij een safari ondernemen in de Kalahari woestijn. Daarnaast ervaren we in Kaokoland de primitieve en tegelijk fascinerende levenswijze van de rood glimmende Himbavrouwen of ‘Okermensen’. Deze unieke ervaring staat dan weer in schril contrast met de rijkelijk Victoriaanse getooide Herero vrouwen, die het straatbeeld her en der kleuren.
Namibie is tegelijk een waar geologisch wonder. Onherbergzame landschappen, wijde horizonten, een desolate kustlijn en de stilte van de woestijn maken dit land uniek. De onafzienbare vlakten van de Namib imponeren. De zilveren schemering en uitgestrektheid van het savannelandschap, door de zonnestralen omgetoverd in een zee van kleuren, met daarachter een eindeloze woestijn die elk moment van de dag anders kleurt. Het ontdekken van de hoogste zandduinen ter wereld en een schat aan prehistorische rotstekeningen, maken van deze jongste natie van Afrika, een land vol contrasten en vreemdsoortige natuurfenomenen.




Namibia lies in the southwest of Africa and is limited in the north by Angola, in the east by Botswana and in the south by South Africa. In the west a coastal strip of 1600 km’s forms the boundary to Atlantic. The north is defined by the rivers Kunene and Okavango and the Oranje as a southern limiting river. In the northeast the country extends for 50 km’s broad 450 km’s strip-like, the so-called Caprivi-strip, up to the Zambezi.

The Atlantic coast area is characterized by uncovered primary rock like crags and reefs. Because of the cold Benguela Stream fog often rises having brought many ships to run aground the Namibian Coast. Innumerable shipwrecks can still be found at the Skeleton Coast named after the skeletons found there. However profits rise from the Benguela Stream passing the coast full of plankton and thus a great variety of fish. With that rugged coast Namibia has very few natural ports. The only usable one for bigger ships is Walvis Bay that was given back by South Africa to Namibia in 1994. The smaller port in Luederitzbucht is used mainly for fishing.

The Namib Desert stretches between Kunene and Oranje. It is located between the Atlantic coast and the escarpment towards the inner highlands. This real desert emerged from extreme dryness caused by the Benguela Stream. The northern Namib has a sand and gravel floor with single rocksand massifs up to the area of Swakopmund⁄Walvis Bay and along the Kuiseb. South to it you find an area of dunes turning into a mere sandy landscape.

The steep rise encloses the highlands, in the middle of it a sand-filled basin, the Kalahari. It leads to the highest mountain of 2335 m, the Gamsberg. The region itself resembles somewhat to the moon. The Wadi-like dry rivers eroded the landscape draining off the wet north. But the waters cannot reach the sea as big dunes, among which the world’s highest, Dune 45, block their ways. The highest recognized catchment area is the Sossusvlei. The small water rivers Kuiseb, Omaruru, and Swakop carry small amounts of waters even beyond the rainy seasons giving an important water source for the population of the region. But also the local mining companies meet their demand for water by them.

A must-see is the Gamsberg-road on account of its beauty and its structural special features.

The interior highland in the country’s middle reaches its highest elevation here. It lies in the catchment area of the Swakop, between Khomashochland and Erosbergen. In the south it is terminated by the Auasberge.

Craters and hot springs in the Auasbergen suggest extinct volcanoes. Seismographical measurements yield movements of the crust of the earth again and again. The best known hot spring is Ai—Ais in the Fishriver Canyon. But sulphur —containing hot springs occur in Grossbarmen and Otjitambi, too, highly frequented by tourists.

Jan Jonker Afrikaaner occupied the highlands in 1840 and named it after his hometown Winterhoek in South Africa. This divide leading to the eastern and southern passes in between the massifs became a heavily fought for passage for both Herero’s and Nama’s. Hauptmann Curt von François occupied it in 1890 with 32 man of his Schutztruppe, and he started with the building of a fortress on October 18, 1890, being equivalent to the laying of the cornerstone of the contemporary capital.

Windhoek has an elevation of approx. 1700 meters. Many places and buildings are today contemporary witnesses to the German colonial time. The best-known buildings are certainly the equestrian statue and the Christuskirche. Windhoek, also known as the smallest capital of the world, is connected to world aviation by its 40 km’s away international airport ‘Chief Hosea Kutako Airport’. Windhoek is also a crossing of all railway-lines through Namibia. The dam built near Swakop secures the water supply these days. This became necessary since the deep boreholes of the high-laying valley donated no water anymore.

The interior highland falls away to the north, south and east. The foothills of the Kalahari advance up to the Kaokoveld and between Kunene and Kavango up to the Etoshapan. The Kalahari is because of its water richness not a desert but an open savannah. Within the pans, the biggest one is the Etoshapan, the animals find salt and water.
Near Mariental, in the middle of the country, the dunes of the Kalahari pass through up to the railway-line Keetmanshoop-Windhoek the sandfield east of the Waterberg, known for the great battle of 1904, is called Omahake.
The original farm country extends to the regions of the Damara and the Herero in the north. The Ovamboland to the north became no farm country since the German Schutztruppen held the government but not the administration. Therefore, the boundary for the German settlement was the Etoshapan, today a national park with immense game fortune.

it is to be said finally, that a saying of a Namibian friend reflects the scenic realities best:
.... if you want to see touching sceneries, you must travel the south of Namibia, but if you want to see animals come to the north.

Kerngegevens


Namibië is een stabiel land om te reizen. Het regenseizoen loopt van januari tot april, daarna volgt het droog seizoen met frissere temperaturen (van mei tot september). Van oktober tot december krijg je temperaturen: tot 40° C overdag. Door het woestijnklimaat kunnen die ‘s nachts echter afkoelen tot 0° C.

Geschiedenis


Het huidige Namibië werd al meer dan 25.000 geleden bewoond. De eerste bewoners van het land waren de San (door de blanken ooit Bosjesmannen genoemd). In de loop van vele eeuwen werden zij verdrongen door de Bantoe-clans vanuit het noorden en de Nama vanuit het zuiden. In de 16e eeuw vestigde zich ook het herdersvolk van de Herero zich in het huidige Namibië.
Vanaf de 15e eeuw hebben verschillende Europese volkeren hun sporen in Namibië achtergelaten. Portugese zeevaarders waren de eerste Europeanen die in Namibië arriveerden. Zij bouwden bij het huidige Cape Cross een stenen kruis om het gebied Portugees te verklaren. Een tweede kruis werd gemaakt bij de baai van Angra Pequena, de huidige Lüderitzbaai. In 1723 drongen enkele Nederlanders, vanaf Kaapstad op zoek naar bodemschatten, de regio binnen. Zij bereikten de oever van de Oranjerivier, die nu de Zuidelijke grens van Namibië vormt.
In 1806 stichtten Engelse missionarissen een eerste zendingspost in de regio.
In het begin van de 19e eeuw voelden de Afrikaans sprekende Orlam-Nama (door de Nederlanders Hottentotten genoemd) zich door ruimtegebrek genoodzaakt weg te trekken van hun Zuid-Afrikaanse geboortegrond. Zij vestigden zich in de binnenlanden van Namibië. In 1840 stichtten zij de nederzetting Winterhoek, de huidige hoofdstad Windhoek. De Nama en de Herero kwamen regelmatig in conflict met elkaar. Europese zendelingen en handelaren vestigden zich in steeds grotere getale in het land. De bijkomende levering van alcoholische drank en wapens deed de situatie tussen de verschillende bevolkingsgroepen geen goed. In 1878 annexeerde Groot-Brittannië de zeehaven Walvis Bay. De periode van kolonisatie was begonnen.
Vanaf 1884 tot aan de eerste wereldoorlog was Duitsland de officiële koloniale overheerser van het toenmalige Zuidwest-Afrika. Gedurende deze periode werden er bloedige strijden gestreden met zowel de Nama als de Herero. In 1904 begonnen de Duitsers een offensief tegen de Herero waarbij er van de 80.000 Herero slechts 15.130 overleefden. Met het neerslaan van de opstand van de Nama, werd het laatste verzet de kop ingedrukt. De overlevenden van de strijd werden gedwongen te werken voor hun koloniale meesters.
In 1908 werden er voor het eerst diamanten gevonden. De Duitsers konden maar kort genieten van deze nieuwe rijkdom. In 1915 werden zij verrast door het Zuid-Afrikaanse leger en kwam er een einde aan de Duitse heerschappij in Zuidwest-Afrika. De hoop van de oorspronkelijke bewoners op bevrijding ging snel verloren, toen bleek dat de blanke Zuid-Afrikanen de rol van koloniale overheersers overnamen.
In 1921 krijgt de Unie van Zuid-Afrika een mandaat van de Volkenbond tot tijdelijk bestuur van Zuidwest Afrika. Zuid-Afrika regeerde het gebied als een 5e provincie van Zuid-Afrika. Een groot deel van het land werd opgedeeld in zogeheten politiezones. Zwarten en ‘coloureds’ mochten deze gebieden alleen betreden als contractarbeider. Binnen de zones werden reservaten gebouwd voor de Herero en de Nama. De gezinnen in deze reservaten konden maar net rondkomen van de zelfvoorzienende landbouw. Daarnaast moesten ze ook nog belasting betalen aan de regering. Een groot deel van de mannelijke bevolking voelde zich hierdoor gedwongen te werken op blanke boerderijen of in mijnen.
Het aan Zuid-Afrika gegevenmandaat wordt in 1966 door de Verenigde Naties opgeheven. Zuid-Afrika weigert echter zich terug te trekken, en blijft het gebied bezetten.
Al in 1958 wordt een verzetsbeweging tegen het Zuid-Afrikaanse apartheidsbewind opgericht, de Ovamboland People’s Organization (OPO), die twee jaar later op gaat in de South West African People’s Organization (SWAPO), met Sam Nujoma als leider. In 1967 stellen de VN een Raad voor Zuid-West Afrika in, die het gebied formeel moet gaan besturen. in 1971 wordt de Zuid-Afrikaanse aanwezigheid in Namibië door het internationaal gerechtshof onrechtmatig verklaard. SWAPO wordt twee jaar later erkend als enige rechtmatige vertegenwoordiger van het Namibische volk, en krijgt tevens een waarnemerstatus bij de VN.
Na jaren van impasse maakt het welslagen van onderhandelingen tussen Zuid-Afrika, Angola, Cuba en de Verenigde staten in 1988 de weg vrij voor de onafhankelijkheid van Namibië. Meer dan 41000 bannelingen, waaronder Sam Nujoma, keren naar huis terug. De eerste vrije verkiezingen, van 7-11 november 1989, leveren een grote overwinning voor het SWAPO op. Sam Nujoma wordt president. Op 21 maart 1990 verkrijgt Namibië als laatste Afrikaanse land de onafhankelijkheid. Op 28 februari 1994 wordt de enclave Walvisbaai als laatste gebiedsdeel door Zuid-Afrika aan Namibië overgedragen.
De vrijheidsstrijder Sam Nujoma is inmiddels 3 x herkozen tot president van Namibië. Kort voor de derde verkiezing wijzigde hij de Namibische grondwet om een derde ambtstermijn mogelijk te maken, maar besloot later toch de functie aan een ander te laten.
In 2005 droeg Nujoma het presidentschap over aan Hifikepunye Pohamba, een vriend uit de SWAPO. Hij blijft wel voorzitter van de SWAPO, waarmee hij een veel invloed op de Namibische politiek behoudt.
Er wordt (angstvallig) vastgehouden aan een politiek van verzoening, die de eenheid van de vele rassen en stammen binnen Namibië moet waarborgen..


Geografie

We kunnen Namibie grofweg indelen in drie verschillende landschappen. Als eerste is er de Nambiwoestijn. Deze is gelegen aan de kust. Daarnaast bevindt er zich in het binnenland een van noord naar zuid lopend, langgerekt plateau. Dit plateau beschikt over toppen van boven de tweeduizend meter. Het laatste landschap bevindt zich in het oosten van het land, namelijk een vanaf het plateau geleidelijk aflopend woestijngebied. Dit woestijngebied is een uitloper van de zogenaamde Kalahariwoestijn.

De breedte van de kuststrook varieert van 65 tot 160 km. Dit gebied wordt in beslag genomen door de Namibwoestijn : deze woestijn die de oudste en de meest dorre woestijn ter wereld is, heeft zijn naam aan de Republiek van Namibië gegeven. Elders onvindbare botanische bezienswaardigheden, abrikooskleurige duinen van verschillende honderden meters hoog, waterplassen omringd door duizenden flamingo’s, kleine badsteden met een Duits tintje zoals het stadje Lüderitz, de grootste natuurreservaten van Afrika met enorme dierkuddes ... De aantrekkingskracht van dit land is op het Afrikaanse continent niet te evenaren !

Een steile rotswand vormt de rand van het centraal plateau, waarvan het grootste deel 900 tot 2000 m hoog is; de hoogste gedeelten liggen in het centrum.

Het oosten van het land behoort tot de Kalahariwoestijn.

De rivier de Oranje vormt de zuidgrens met Zuid-Afrika. De Nossob, een zijrivier van de Oranjerivier is de belangrijkste van Namibie.
De enige andere permanente rivieren zijn de Kunene en de Okavango in het noorden en de Zambezi in het oostelijke gedeelte van de Caprivistrook. in het oosten grenst het aan Botswana en in het westen stroomt het koude water van de Atlantische Oceaan langs de kust.

Bevolking



Namibië is één van de minst bevolkte landen ter wereld. Het heeft een oppervlakte van 824.292 vierkante kilometer wat ongeveer zo groot is als Duitsland en Frankrijk samen. Er leven gemiddeld zo‘n 2,1 miljoen inwoners (cijfers uit 2011). Ongeveer 50% van de bevolking behoort tot de Ovambo stam en 9% tot de Kavangos stam; andere etnische groepen zijn: Herero 7%, Damara 7%, Nama 5%, Caprivian 4%, Bushmen 3%, Baster 2%, Tswana 0.5%
Het inwonertal per vierkante kilometer is hier ongeveer 2 (ter vergelijking: in België is dit 349!).


Flora en Fauna



The Namib, de oudste woestijn in de wereld, vormt een barrière tussen de centrale hooglanden en het koude water van de Atlantische Oceaan. De lange kust van Namibië ligt tegen een achtergrond van grote zandduinen, kiezelwoestijnen, wilde zeegezichten en wrakken. De kiezelduinen en zandvlakten, die vroeger onder zeeniveau lagen, zijn nu rijke gronden voor multinationale diamantmijnbouwondernemingen. Zoutpannen en zoetwaterlagunes bieden een onderkomen aan duizenden flamingo’s, pelikanen en andere waad- en watervogels.
De prachtige Fish River Canyon en de oostelijke rand van de Namib Woestijn lopen in een noordelijke richting vanaf de Oranjerivier in het zuiden en vormen een gebied van absolute schoonheid. Dit ravijn is het op één na grootste in de wereld — de Grand Canyon in Noord-Amerika is de grootste. Dit zuidelijke en centrale binnenland is een gebied met grote open grasvlakten en woestijnvegetatie, dat af en toe onderbroken wordt door kale bergen of een geïsoleerde oase waar de aanwezigheid van grondwater de verbouwing van een aantal gewassen mogelijk maakt.
Verder naar het westen, in de richting van de grens met Botswana, verandert het landschap in de uitgestrekte vlakte van rood zand en dorenbomen van de Kalahari Woestijn, die zich ver naar het oosten over geheel Botswana uitstrekt. Hier ligt een ander schitterend en verlaten natuurgebied, met grote open moeraslanden, vol wilde dieren en een zeer kleine menselijke bevolking.
Het centrale plateau, met hoogten van 2000 meter boven zeeniveau, gaat in het noordwesten over in het Damaraland en Kaokoveld. In deze dorre en door de zon verschroeide gebieden komen de zeldzame, dunpotige, woestijnolifant en de betrekkelijk kleine zwarte neushoorn voor. Grote pannen en mopane bosgebieden zijn toonaangevend voor de noordelijke delen van Namibië. Verblindend wit licht weerkaatst vanuit de grote lege pannen − dit wordt later blauw als de zilverachtige pannen, tijdens het regenseizoen, voor een korte tijd met water bedekt zijn. Het Etosha Nationaal Park, het mooiste wildreservaat in Namibië, is de centrale bezienswaardigheid in dit spectaculaire gebied.
De oostelijke punt van Namibië, inclusief de Caprivistrip, staat in groot contrast met de rest van Namibië. Dit is een gebied met bossen, rivieren en seizoenmoerassen, die gevoed worden door de Kwando, Kavango en grote Zambezi rivieren, die vanuit het noorden van Angola en het westen van Zambia stromen. De Zambezi Rivier domineert het oostelijke Caprivi gebied en de overstromingen tijdens het regenseizoen lopen over het vlakke land, waardoor de rivier vele kilometers wijd wordt. Prachtige beboste eilanden liggen in de hoofdstromen van de rivieren en er zijn in dit gebied ongekend veel mogelijkheden om te vissen of vogels en wilde dieren te zien.


Vreemdste plant op aarde
Welwitschia (Welwitschia mirabilis) is een bijzondere plant die voorkomt in de kuststreken van Angola en Namibië. De plant dankt haar naam aan Dr. Friedrich Welwitsch.
Het is een van de vreemdste planten op aarde. De plant heeft slechts twee bladeren en groeit zeer langzaam. Beide bladeren zitten aan een korte stam. Bij hogere leeftijd splitsen deze bladeren zich in brede repen. In het gebied waar de plant groeit regent het maar weinig. De plant haalt haar vocht uit dauw en zeemist.
Kevers zorgen voor de bevruchting, want de plant is ofwel mannelijk, ofwel vrouwelijk (een soort dennenkegels).
Over het algemeen worden de planten zo‘n 1000 jaar oud, maar het is bekend dat sommige exemplaren wel 3000 jaar oud zijn.

Kokerboom
De kokerboom is geen boom in de engere zin van dat woord, maar een plant van het geslacht Aloë, die uitgroeit en vertakt tot hij de proporties van een flinke knotwilg heeft.
Aloë‘s zijn een Afrikaans vetplantengeslacht waarvan slechts enkele bomen vormen. De naam kokerboom (Quivertree) is afgeleid van het feit dat de Bosjesmannen (San) de holle takken van de plant gebruiken om er pijlkokers van te maken.

Politiek


Tijdens een ceremonie is maandag 21 maart 2005 Hifikepunye Lucas Pohamba geïnaugureerd als tweede president van Namibië voor de komende vijf jaar. Hij volgt Sam Nujoma op, die het land leidde sinds zijn onafhankelijkheid van Zuid-Afrika in 1990.
In zijn inauguratierede zei Pohamba, die door Nujoma zelf is aangewezen als zijn opvolger, het ontwikkelingswerk van zijn voorganger voort te zetten en de werkloosheid, honger en aids-epidemie in het land te bestrijden. Hij riep de bevolking harder te werken om de economische groei van Namibië in een hogere versnelling te zetten.
Pohamba is al sinds de jaren ’60 een vertrouweling van ex-president Nujoma. Hun SWAPO-partij won de parlements- en presidentsverkiezingen in november ruim. Nujoma had aanvankelijk de grondwet laten veranderen om een derde presidentstermijn te mogen aanvaarden, maar besloot later toch de functie aan een ander te laten. Hij blijft wel voorzitter van de SWAPO, waarmee hij een veel invloed op de Namibische politiek behoudt.
President is Sam Shafiishuna Nujoma van 21 maart 1990 tot 21 maart 2005. Hij is opgevolgd door Hifikepunye Pohamba (69 jaar) gekozen met 76 % van de stemmen.

Namibië is een parlementaire democratie. Het staatshoofd wordt rechtstreeks voor vijf jaar door het volk gekozen en is eenmaal herkiesbaar. Om voor de eerste president een derde termijn mogelijk te maken werd in 1998 de grondwet hiertoe aangepast. De president benoemt de premier en de leden van het kabinet, en andere belangrijke functionarissen op sleutelposities.
Het parlement bestaat uit de Nationale Assemblee en de Nationale Raad.
De Nationale Assemblee telt 72 leden,aangevuld met 8 door de president aangewezen leden zonder stemrecht. De 72 leden van de Nationale Assemblee worden door het volk gekozen voor een periode van vijf jaar.
De 26 leden van de Nationale Raad worden door regionale raden gekozen voor eveneens vijf jaar. De Assemblee is verplicht de amendementen van de Raad op de wetgeving in overweging te nemen, maar kan verwerping van een wet met tweederde meerderheid overrulen.
Namibië is onderverdeeld in dertien regio’s en de officiële voertaal is Engels, hoewel deze taal het minst gesproken wordt. Engels is wel de voertaal van het zakenleven en de regering. Windhoek is de hoofdstad en bevindt zich praktisch in het geografische middelpunt van het land en is ook het belangrijkste commerciële centrum in Namibië.
Walvis Bay is Namibië’s grootste haven, ligt aan de kust ten westen van Windhoek en deze haven is het paradepaardje van het Zuid-Afrikaanse ingenieurschap. Hij kwam tot stand door een enorme injectie van belastinggelden uit dat land..


Gezondheid


Alvorens naar Namibië af te reizen wordt het ten stelligste aangeraden om u op de hoogte te stellen van de gezondheidssituatie ter plaatse. Bij twijfels wordt het steeds aangeraden om uw arts te contacteren.
Wie medische verzorging nodig heeft kan hiervoor vooral terecht in de hoofdstad Windhoek. De medische infrastructuur hier is van een relatief goede kwaliteit. Het wordt reizigers die naar Namibie trekken aangeraden een aanvullende verzekering te nemen. Wees er daarnaast zeker van dat je verzekering eveneens een evacuatie per vliegtuig dekt. Vergeet in ieder geval ook niet om een degelijke reisapotheek mee te nemen. Het wordt eveneens aangeraden medicatie tegen reizigersdiarree bij de hand te hebben.

Malaria


Er is enkel risico voor malaria in de noordelijke helft van het land:

Van juli tot en met oktober is de inname van malariatabletten niet nodig, maar moet men wel antimugmaatregelen toepassen tussen zonsondergang en zonsopgang(*) en bij koorts ook aan de mogelijkheid van malaria denken.

(*) Personen die overdag een malariagebied bezoeken en die ‘s avonds in goede hotels verblijven, lopen geen risico, en moeten geen malariatabletten innemen, maar ze dienen steeds een muggenrepellent (DEET 30% - 50%) op zak te hebben, in geval ze niet op tijd in het hotel kunnen zijn ‘s avonds, bijvoorbeeld omwille van problemen zoals ziekte, panne enz. Ook bij een trip in de vroege ochtend, ‘s avonds of ‘s nachts, dient men de muggenrepellent (muggenwerend product voor de huid) overvloedig aan te brengen. Bij reizen van het avontuurlijke type (zeker op het platteland) en met overnachten in primitieve omstandigheden is het bovendien aan te raden het muggennet te impregneren met permethrine of deltamethrine, een scheikundige stof waardoor er een extra muggenafstotend en muggendodend effect bekomen wordt.
De inname van één van de volgende malariatabletten is nodig voor de genoemde risicogebieden: MALARONE® (1 tablet per dag vanaf 1 dag voor vertrek tot 7 dagen na terugkeer) OF DOXYCYCLINE: (1 tablet per dag vanaf 1 dag voor vertrek tot 4 weken na terugkeer; soms kan een tolerantietest van enkele dagen aangewezen zijn).
Voor een korte reis is de inname van het meestal zeer goed verdragen MALARONE® een uitstekende keuze.
In afgewogen gevallen mag Malarone vele maanden ingenomen worden, maar hou rekening met de snel oplopende kostprijs.

Gele koorts


Wat is Gele koorts
Gele koorts is een ernstige virusinfectie. Dit virus komt voor bij apen en wordt via de mug op de mens overgedragen.
Symptonen
De symptomen van gele koorts verlopen in de meeste gevallen mild. Meestal is er alleen sprake van een griepierg gevoel en lichte temperatuursverhoging. Echter kan het in sommige gevallen zeer ernstig verlopen. Het begint met een griepachtig beeld, gevolgd door koorts en geelzucht. De toestand verslechtert snel en er kan een coma optreden, gevolgd door de dood.
Voorkomen
Indien u naar een land reist waar gele koorts voorkomt wordt een vaccinatie aanbevolen. In sommige landen is deze vaccinatie zelfs verplicht. De bescherming na 1 vaccinatie is 10 jaar.


bron: Instituut Tropische Geneeskunde Antwerpen


Cultuur


De Rehobothen (vroeger ook nog wel aangeduid met de bedenkelijke naam ‘bastaards‘) zijn nakomelingen van blanke Afrikaners en Nama en vormen de grootste groep van de mensen met een gemengde achtergrond. De blanke bevolking heeft een Duitse, Afrikaner of Engelse achtergrond en deze groepen wonen vooral in de steden op het centrale plateau en aan de kust. Ze hebben duidelijk een stempel gedrukt op de cultuur in het land.
Missionarissen hebben ooit kerkkoren opgericht, waar zij religieuze liederen zongen, en hebben hierin een traditie opgebouwd, die niet onderdoet voor de wereldberoemde Zuid-Afrikaanse gospeltraditie. De muziek is ook sterk beïnvloed door de Duitse kolonisten. Orkesten en klassieke muziek zijn onder de blanke bevolking erg populair, maar onder de zwarte bevolking is de township-art erg geliefd. Deze schilder- en beeldende kunst, ontstaan in de Zuid-Afrikaanse townships, is tijdens de apartheid overgewaaid naar de arme bevolking van Namibië. Belangrijke Namibische vertegenwoordigers van deze stroming zijn Tembo Masala en Joseph Madisia.
De architectuur van Namibië is op Hollandse en Duitse leest geschoeid, maar delen van Windhoek en Lüderitz hebben daarentegen weer een Beiers uiterlijk, terwijl Walvisbaai deels bestaat uit oer-Hollandse trapgevelhuisjes.
Heldendag was oorspronkelijk een herdenkingsdag van het Herero volk, zoals bij ons de dodenherdenking op 1 november. De Herero herdenken dan hun leiders, die in de gevechten met Duitse kolonialen zijn vermoord. In het uiterste noordwesten van Namibië, in het onherbergzame Kaokoveld, wonen de Himba, de laatste traditionele stam van het land, die al eeuwenlang als nomaden leven en waarvan er (naar schatting) nog geen 10.000 meer zijn. Hun vee is het belangrijkste wat ze hebben.
Vooral onder de zwarte bevolking is voetbal immens populair en zelfs Himba kinderen groeien op met een bal, die ze zelf van geitenleer en takjes hebben gemaakt.
Sinds Frankie Fredericks de zilveren medaille won op de 100 en 200 meter tijdens de Olympische Spelen in Atlanta doen ook veel Namibiërs aan atletiek. De meeste bewoners krijgen genoeg lichaamsbeweging tijdens hun dagelijkse bezigheden. Kinderen op het platteland wandelen of rennen vijf kilometer of meer per dag naar school, terwijl hun ouders op het land spitten en oogsten.

Eten en drinken


Het eten in Namibië weerspiegelt de landbouw- en visserijproducten van het land. Heerlijke vleesgerechten, inclusief rundvlees, lamsvlees en wild, zijn prominent aanwezig, maar dankzij de rijke visvoorraden zijn er ook heerlijke visgerechten. De Duitse traditionele vleeswaren maken ook deel uit van de Namibische keuken en zeker in Windhoek en in Swakopmund is er een grote verscheidenheid aan restaurants van vrijwel alle belangrijke keukens van de wereld.
Het kraanwater is in de meeste stedelijke gebieden chemisch behandeld en geschikt voor consumptie. Is dit niet het geval dan zal de plaatselijke bevolking u dit zeker vertellen. Flessen mineraalwater zijn overal verkrijgbaar. Het plaatselijke, volgens Duitse traditie, gebrouwen bier is van zeer goede kwaliteit en de alom bekende en beroemde Zuid-Afrikaanse wijnen zijn in de meeste restaurants tegen billijke prijzen verkrijgbaar.

Landbouw, industrie, handel


Het meest karakteristieke kenmerk van de Namibische economie is de tweedeling in economische kansen en levenspeil tussen een kleine, voornamelijk blanke minderheid enerzijds, en het overgrote deel van de inheemse bevolking anderzijds.
De economie heeft een eenzijdig karakter. De winstgevende sectoren zijn vooral kapitaalintensief, met name de mijnbouw. De grote voorraden aan onder andere diamant, uranium, goud en koper leveren met 19% van het BNP bijna de helft van alle export inkomsten. Nog geen 4% van de bevolking is echter werkzaam in deze sector.
49% van de bevolking is werkzaam in de landbouw, die maar 8% van het BNP uitmaakt.
De
industrie blijft met 12% van het BNP van beperkte omvang. De overheid is goed voor 25% van het BNP. Eenderde van de bevolking is werkeloos en de problematiek wordt versterkt door de jaarlijkse groep schoolverlaters, waarvoor nauwelijks emplooi is.
De regering heeft de afgelopen 8 jaar een voorzichtig en grotendeels succesvol financieel en economisch beleid gevoerd. Het begrotingstekort voor 1997/98 is uitgekomen op 3,4% van het BNP. De buitenlandse schuld is klein, maar stijgt. De inflatie is redelijk gestabiliseerd, iets onder de 10%.
De omvang van de overheidsbegroting is hoog met een aandeel van 40% BBP; Oorzaak is de forse omvang van het overheidsapparaat en de absorptie van werkloze oud-strijders in overheidsdienst.
Er is sprake van een gestage economische groei van zo’n 2,5% per jaar, die echter bijna volledig teniet wordt gedaan door de bevolkingsgroei.
De economische afhankelijkheid van Zuid-Afrika is nog immer zeer groot en maakt kwetsbaar. Ook door haar zeer beperkte binnenlandse afzetmarkt heet Namibië veel belang bij een exportgericht beleid. De regering moedigt dit aan door het creëren van aantrekkelijke investerings- en productie voorwaarden.
De bedoeling is dat de haven van Walvisbaai een rol zal gaan spelen als toegangspoort voor heel Zuidelijk Afrika.

Geldzaken




De munteenheid van Namibië is de Namibische Dollar (NAD)(1 Euro = 13,08 Namibian Dollar, koers september 2013). De Namibische Dollar is onderverdeeld in 100 centen. Op dit moment zijn er bankbiljetten van $200, $100, $50, $20 en $10 en munten van $5, $1, 10c en 5c. De Zuid-Afrikaanse Rand (ZAR) wordt hier ook als wettelijk betaalmiddel erkend en kan in het hele land gebruikt worden. De waarde van de deze twee valuta zijn gelijkgeschakeld op een 1:1 basis. Bezoekers mogen per persoon $NAD 50.000 het land mee in- of uitnemen; voor buitenlandse valuta bestaan geen limieten.


Contant geld en Reischeques
Buitenlandse bankbiljetten kunnen bij de meeste banken en wisselkantoren in de plaatselijke geldeenheid gewisseld worden. Geld wisselen bij een hotel houdt in dat men meestal een hogere commissie betaalt dan bij een bank. Bij het wisselen van buitenlandse valuta is het tonen van uw paspoort verplicht.

Bankkaarten en kredietkaarten
De meeste hotels, winkels, restaurants en andere zaken (in de grotere plaatsen) accepteren geldige internationale kredietkaarten. Mastercard en Visa worden zeker praktisch overal aanvaard.

Met uw bankkaart kan u terecht in alle geldautomaten met Maestro logo indien u vóór uw afreis uw bankkaart deblokkeerd heeft bij uw bank. De meeste banken hebben namelijk besloten om de Maestro functie van te deactiveren voor betalingen en geldafhalingen buiten de EU. Dit is niet het geval voor kredietkaarten.
Indien u gebruik maakt van uw kreditkaart of uw pinpas, is het van het grootste belang dat u uw pas of kaart niet uit het oog verliest. Het komt helaas maar al te vaak voor dat de gegevens van uw kaart gekopieerd worden en dat daarna betalingen worden verricht met uw kredietkaart of uw pinpas. Let er daarom op dat niemand uw pincode kan zien als u betaalt of geld opneemt met uw pinpas. Frauderen met kredietkaarten is niet altijd uit te sluiten en elke kredietkaart maatschappij is daarvoor verzekerd, maar door alert te zijn kunt u een heleboel problemen voorkomen.

Electriciteit






Ambassades

Ambassade van Namibië: Tervurenlaan 454, 1150 Sint-Pieters-Woluwe. Telefoon: 32 2 771 14 10 .
Belgisch consulaat in Windhoek:
HKW Stewart Scott Building, Ground floor,
Erf 6879 Bismark Street, WINDHOEK


Lektuur


NAMIBIE insight Guide

Namibië in het zuidwesten van Afrika is in de laatste jaren uitgegroeid tot een vooraanstaand internationaal eldorado voor toeristen. De weidsheid van het land, de overweldigende landschappen, vooral in de woestijn, en de goede infrastructuur maken het tot een zeer aantrekkelijk land.
Er verschijnen daarom ook steeds meer reisgidsen over het land. Deze gids behoort zeker tot de beste op dit gebied. De kleurenfoto’s zijn van uitzonderlijk hoge kwaliteit. De informatie over het land, zijn geschiedenis, de karakteristieken van het land (economie, bevolking, safari), de specifieke toeristische informatie (met uitstekende kaarten), de verschillende bevolkingsgroepen, al deze hoofdstukken zijn geschreven door gerenommeerde experts op hun gebied.
Achterin een gedeelte met reis- en praktische informatie, een literatuuropgave en een register.
Geheel vernieuwde druk.











Reisroute







Maandag 4 november 2013 : Brussel - Johannesburg (Zuid-Afrika)



Airbus A319


Boeing 747-400


Dinsdag 5 november: Johannesburg - Livingstone (Zambia)




Boeing 737-400

Bij aankomst wordt betaald voor een visum voor Zambia:
bron: Zambia department of Immigration


De Victoriawatervallen zijn de breedste watervallen van Afrika, zij vormen een watergordijn van 1708 meter breed en 100 meter hoog en hebben een maximale valhoogte van 128 meter. Per minuut valt er 500 miljoen liter water over de rotswand.
Ze zijn gelegen in de Zambezi, op de grens tussen Zambia en Zimbabwe.
De eerste blanke die de watervallen heeft gezien en wereldkundig heeft gemaakt is de Schotse missionaris en ontdekkingsreiziger David Livingstone op 16 november 1855. ‘Geen enkel ander uitzicht in Engeland kan de schoonheid hiervan overtreffen’ en ‘zulke lieflijke beelden moeten de engelen met bewondering bekeken hebben tijdens hun vluchten’ schreef hij later.
Dr. Livingstone week bij de naamgeving van deze watervallen, voor de eerste en enige keer in zijn leven, af van zijn gewoonte om de plaatselijke namen te behouden. Hij noemde deze watervallen naar de toenmalige koningin van het Verenigd Koninkrijk, koningin Victoria.
De lokale bevolking noemt deze watervallen tegenwoordig de Mosi-oa-Tunya (Letterlijk vertaald: de rook die dondert).
Buiten de inheemse Afrikanen waren waarschijnlijk de Arabieren de eerste buitenstaanders die deze watervallen bezochten.
Livingstone beweerde dat de oorspronkelijke oude inlandse naam voor de watervallen shungwe of shongwhe zou zijn (dit betekent in de Tonga-taal De dampende rook - in het Engels The smoke fumes). Het is dus mogelijk dat dat de naam Mosi-oa-Tunya door Arabische ontdekkers werd gegeven en oorspronkelijk musa-i-nunya luidde, hetgeen in het Arabisch het einde van de wereld betekent.
De Victoria watervallen bestaan uit vijf verschillende watervallen: de stijgbeugelwaterval, de regenboogwaterval, de duivelswaterval, de oostelijke waterval en de hoofdwaterval.
In 1989 werden de watervallen door UNESCO tot Werelderfgoed verklaard.


The Zambezi Sun ligt aan de groene oever van een van de grootste rivieren van Afrika, omringd door een dicht regenwoud, op slechts 10 minuten lopen van de Victoria watervallen (een van de zeven wereldwonderen) en beschikt over een buitenzwembad, 2 restaurants en een tuin. Luchthaven Livingstone bevindt zich op 15 minuten rijden.
Alle kamers zijn voorzien van airconditioning, een Zambiaanse inrichting en grote ramen die uitkomen op een eigen balkon of een patio. Elke kamer is uitgerust met satelliettelevisie, een minibar en thee- en koffiefaciliteiten.
Het restaurant van Zambezi Sun, Theatre of Food, biedt dagelijks een ontbijt en themadiners. Gasten kunnen genieten van een lichte lunch en een verfrissende cocktail in de Poolside Grill and Bar.
Het hotel beschikt over een speeltuin, een spellenkamer en de excursiebalie kan u helpen met het regelen van excursies naar nabijgelegen activiteiten waaronder bungeejumpen, white-water-rafting, helikopter tours en olifanten safari’s.
De Victoria watervallen liggen op een korte loopafstand en gasten krijgen gratis toegang. WiFi is beschikbaar tegen een vergoeding.

Hotelkamers: 212, Hotelketen: Sun international.

Web: The Zambesi Sun




Woensdag 6 november 2013 : Livingstone - Caprivi (Namibië)




De Caprivi is de meest noordoostelijke regio van Namibië. Ingeklemd tussen Angola, Botswana, Zambia en Zimbabwe heeft deze streek een heel ander uiterlijk dan het grootste deel van Namibië. Hier vindt u geen droge woestenij, maar een (vaak groen) deltagebied dat met water wordt gevoed vanuit Angola via de Kavango Rivier op weg naar de Okavango Delta in Botswana. De regenval tussen november en maart ligt normaliter twee keer hoger (circa 500 - 600 mm) dan in het droge zuiden.
In het oosten eindigt de Caprivi in de samensmeltende rivieren Chobe en Zambezi op het vierlandenpunt van Zambia, Zimbabwe, Botswana en Namibië. De mooiste safari's vinden in dit deel van de Caprivi plaats op de Chobe Rivier waar - vooral in het droge seizoen - talloze dieren naar het water komen om te drinken. De Zambezi stroomt vanaf dit punt naar de Victoria Falls.

De Caprivi strip is de uitkomst van onderhandelingen in Berlijn tussen de Duitse en Engelse koloniale machten in 1890. De Duitsers wilden vanuit Namibië toegang hebben tot de Zambezi Rivier om niet verstoken te raken van transportmogelijkheden naar midden-Afrika. In ruil voor een eiland in de Noordzee gaven de Engelsen kanselier Leo van Caprivi zijn zin. De Caprivi-strip was geboren.
In 2013 heeft de Namibische regering de naam van de Caprivistrook gewijzigd met als doel de Duitse onderdrukking te doen vergeten. De nieuwe naam van de Caprivistrook is Zambezi Region.
Tijdens de Apartheidsjaren - de jaren dat Zuid-Afrika over Namibië heerste - vormde de strip de ideale grens tegen aanvallen vanuit Angola. Duizenden Zuid-Afrikaanse soldaten werden hier gelegerd om Zuid-Afrika te beschermen tegen het oprukkende communistische (en zwarte) gevaar uit Angola. Voor veel Zuid Afrikaanse mannen geboren in de jaren '60 en '70 vormt de Caprivi-strip een pijnlijke plek die hen herinnert aan een strijd die ze niet wilden voeren, in een land waar ze niet wilden zijn.
De locale bevolking heeft evenmin goede herinneringen aan die tijd. Zij werden door de Zuid-Afrikanen geronseld om te infiltreren, spoor te zoeken en andere karweitjes op te knappen. U kunt rustig vragen stellen over deze periode, bijvoorbeeld aan uw ranger. Sommigen zullen uit eigen beweging over die periode vertellen.

Bewoning. Het leven in de Caprivi speelt zich af tussen de stadjes Rundu in het Westen - het begin van de Kavango & Caprivistrip en Katima Mulilo in het oosten. Beide plaatsen zijn typische plaatsen voor Afrika: uitgegroeide dorpjes die in elk geval enkele voorzieningen bieden aan banken, ziekenhuizen e.d. Katima Mulilo heeft een vliegveld, maar Air Namibia is de enige maatschappij die hier naartoe vliegt. De internationale ticketsystemen kennen de plaats niet! De afstand tussen Rundu en Katima Mulilo is 520 kilometer. De weg tussen beide plaatsen is sinds een aantal jaren geasfalteerd - de B8 - waardoor de Caprivi veel makkelijker bereikbaar is geworden. Wel moet u altijd opletten of er niet opeens wild de weg oversteekt - de vrij migrerende dieren hebben hier altijd voorrang.

De levensader van de regio wordt gevormd door de Kavango Rivier (in Botswana wordt de rivier Okavango Rivier genoemd), die de grens vormt tussen Namibië en Angola. De Kavango ontspringt in de hooglanden van Angola en is de enige rivier in Afrika die niet uitmondt in de oceaan, maar in het bekken van de Kalahari. Halverwege de Caprivi steekt de rivier de strip over om bij de Popa Falls Botswana in te storten waarna de rivier de grote Okavango Delta vult.
in deze Delta vormen talloze kanalen en meren de ideale omstandigheden voor vogels, nijlpaarden, krokodillen en zeer veel wild. Vanaf de Okavango stroomt het water het Kalahari bekken in en gaat - als het nog niet is opgedroogd - ondergronds.
De Kavango Rivier is voor de locale Caprivi-bevolking van groot belang. Tweederde van de bevolking in de streek (circa 115 000 mensen) leeft langs de rivier. Er wordt gevist voor de dagelijkse menukaart, in het weekend wordt de kleding er gewassen en op zondag vinden hier doopdiensten plaats.


Ngepi Camp, is situated in the upper reaches of the Okavango delta panhandle, in the Western Caprivi strip, Namibia. The nearest town in Divundu, which is 14kms away, 4kms on gravel and 10kms on tarred road. It is set amongst the flooded plains and swampy backwaters, in a region teeming with wildlife, nestled between Mahango National Park, a few kms to the south, and Bwabwata National Park, opposite across the river.
The lodge’s main building has the kitchen, restaurant, dining area and bar with riverfront views. There is a curio shop with education centre. The bar is the place to head to exchange wildlife and travel stories with fellow globetrotters. Power is supplied to the camp by generator for 6hrs a day, the remainder is by inverter/batteries. Complementary tea/coffee is available at the bar and valuables can be secured at reception, where there is a metered telephone to keep in contact with the outside world.
Each camp site has its own water supply, power point and is lit when the generator is running. Most sites are on the river under trees, on green grass, overlooking the Bwabwabata National Park. There are hot water showers in one of their ’funky’ ablution facilities nearby.

Pub and restaurant facilities are available as well as a number of nature activities including mokorokoro trips, guided walks, game viewing or sight seeing.

Ngepi kamp is gebouwd op een eiland in het noordelijke deel van de Okavango Delta, de zogenaamde Panhandle in de Caprivi Strip.
Deze lodge biedt buiten kampeerruimte, ook een zeer gezellige accommodatie aan, en dit aan democratische prijzen. Aan de oevers van de Okavango liggen enkele zogenaamde boomhutten, die op stelten werden gebouwd onder canvas en dekriet. De hutten zijn volledig open en beschikken over houten rolluiken die 's avonds naar beneden kunnen worden gerold. De hutten hebben een privaat dek en alle privacy van de wereld, dit terwijl er kan genoten worden van het prachtige uitzicht over de rivier.
Mokoro safari tochten op het water, boottochten, vissen, wandelingen, gamedrives, een bezoek aan de Popa Falls, of rotsschilderingen van de Bosjesmannen ontdekken, het zijn slechts een greep uit de activiteiten die je vanuit Negpi kan ondernomen.
Ontspannen kan je vrijwel letterlijk in de Okavango rivier, met het speciaal ontworpen zwembad, weg van de krokodillen en de nijlpaarden.
Het kamp werd opgericht in 1992, en dit met als doel gasten te verleiden om te genieten van de natuur en dit zonder dat je er een grote som geld moet aan spenderen. Wil je 's ochtends ontwaken met de roep van een visarend, of het brommen van nijlpaarden, dan is Ngepi een absolute must om te ontdekken in de Divundu regio!

Web: Ngepi Camp



Donderdag 7 november 2013: Caprivi - Tsumeb



Grootfontein is een groot dorp met een vruchtbare omgeving waar jaarlijks tussen de 450 en 650 mm regen valt - aanmerkelijk meer dan in de meeste delen van Namibië. In de streek wordt daardoor veel verbouwd zoals mais, sorghum, katoen en noten. In de maanden september en oktober bloeien hier zelfs de jacarandabomen. De boom met paarse bloesem die oorspronkelijk uit Zuid-Amerika komt, is bepaald geen droogteliefhebbers. De vruchtbare omgeving heeft door de eeuwen heen op veel mensen aantrekkingskracht uitgeoefend. De allereerste bewoners waren de Nama en San die de naam Gei-ous aan het gebied gaven, dat grote fontein betekent. Het Afrikaanse Grootfontein is hier een directe vertaling van. De Herero kwamen ook telkens naar Grootfontein terug, dat zij in hun taal Otjiwandatjongue noemden: heuvel van het luipaard.
Na een aantal blanke jagers waren de Dorslandtrekkers de eerste groep blanken die zich rondom Grootfontein vestigden.
Halverwege de jaren '80 van de 19e eeuw stichtten zij hier hun republiek Upingtonia na hun vertrek uit Zuid-Afrika op zoek naar het beloofde land. Door onderlinge ruzie hield Upingonia maar 2 jaar stand. De Duitsers die vanaf 1893 de macht overnamen, bouwden tenslotte het fort dat zo kenmerkend is voor Grootfontein.
Een bezoek is het Oude fort Museum (Das Alte Feste) uit 1896 daarom zeker waard. U vindt het fort enkele kilometers buiten de stad tegenover het rugbystadium, aan de linkerkant op weg naar Rundu.
Het fort staat op het nationale monumentenlijst en heeft voordat het museum er in 1983 in gevestigd werd allerlei maatschappelijke functies gehad zoals kostschool en opvangplaats voor Angolese vluchtelingen.
Niet ver van het museum staat een grote baobab boom, ook een nationaal monument, van 18,5 meter doorsnede. Bijzonder is ook de Hoba meteoriet, de grootste bekende meteoriet op aarde.

De Hoba-meteoriet is veruit de grootste en zwaarste bekende meteoriet die ooit op Aarde is neergevallen. De meteoriet ligt nabij de stad Grootfontein in het noordoosten van het zuidwest-Afrikaanse land Namibië.
De Hoba-meteoriet werd in 1920 gevonden op een veld nabij de Namibische stad Grootfontein. Naar verluidt was de eigenaar van het veld met een os aan het ploegen toen hij op een metalen voorwerp in de grond stootte. De meteoriet werd uitgegraven en voor het eerst beschreven door Jacobus Hermanus Brits in 1920. Zijn verslag ligt nu in het Grootfontein Museum. Het object werd vernoemd naar de vindplaats, de Hoba West Farm.
Om het vandalisme tegen te gaan werd de meteoriet in maart 1955 een nationaal monument, maar dit stopte het vandalisme niet. In 1985 schonk het lokale uraniummijnbouwbedrijf Rössing fondsen om de meteoriet definitief te beschermen. In 1987 schonk de eigenaar van het veld de meteoriet en het stuk grond aan de Namibische overheid. Die bouwde er een toeristische site die nu jaarlijks duizenden bezoekers krijgt en het vandalisme stopte.
De meteoriet heeft een blokvorm met relatief vlakke zijden en meet 2,95 x 2,84 x 0,9 meter. Bij zijn ontdekking in 1920 werd het gewicht geschat op zo'n 66 ton. De ouderdom van de steen wordt geschat tussen de 200 en 400 miljoen jaar. Naar schatting 80.000 jaar geleden zou hij op de aarde zijn gevallen. Door de vlakke vorm zou de atmosfeer de val hebben afgeremd tot een eindsnelheid waarmee de meteoriet min of meer intact op aarde neerkwam zonder een grote krater te slaan. Erosie, het wegnemen van monsters en vandalisme hebben het gewicht over de jaren heen gereduceerd tot een geschatte 60 ton.


Overnachting: !Uris Safari Lodge.


!Uris Safari Lodge is located 20 kilometres west of the town of Tsumeb - a legacy of being a mineral fascination...
Surrounded by the ancient Lake Otjikoto and the famous wildlife conservation area, Etosha National Park, !Uris Safari lodge also attracts tourists en-route to the Kunene-, Kaokoland and Southern Angola. For visitors with an interest in gemstones and minerals !Uris Safari Lodge borders a number of historic German and Artesian mines namely Alt Bobos, Karavatu, Omeg ii and Uris. They resemble trails ‘in the footsteps of the diggers’ who, over one hundred and twenty years ago spent their days in the relentless Namibian sunshine exploring the possibilities of mining precious minerals to satisfy the needs of Europe. As one drives through this raw and unspoiled land one can see the remains of stripped mine headgear and other remnants relating to the old mining operations on lime rock and dolomite formations, established in days gone by. Modern day Bushmen will greet you from their homes, inquisitive of intruders in their quiet lives.
As evident in the Tsumeb history and tribal background, Uris is a Heikom/Bushmen word, meaning, ‘head lice’ and with the addition of the ‘!’ refers to a small white hill containing metal.

Web: !Uris Safari Lodge



Vrijdag 8 november 2013: Tsumeb - Etosha






De triangel is een gebied dat wordt gevormd door landbouwgrond tussen Tsumeb, Otavi en Grootfontein ten oosten van het Etosha Game Reserve.
Tsumeb is verder bekend geworden door mijnbouw; mineralen spelen in dit gebied dus ook een belangrijke rol. Tenslotte is dit het meest noordelijke gebied waar u de Duitse invloeden treft. Noordelijk vanaf de Triangel zijn het meer de Engelse invloeden die zijn overgebleven.

De mijnstad Tsumeb is de grootste van de drie steden uit de Triangle. De naam is afkomstig van het woord 'Tsomsoub' met de betekenis 'een gat graven in losse grond' en het woord 'Otjitsume' dat 'plaats van de kikkers' betekent. Deze laatste fraaie benaming refereert aan de groene, grijze en roodbruine stukjes lood en koper die in rotsen zijn gevonden. De Herero zagen deze als stukjes uitwerpselen van kikkers. Het stadswapen heeft zowel een kikker als mijngereedschap in zich.
De stad is in het verleden een belangrijk strijdtoneel geweest. De aanwezigheid van metalen is daar natuurlijk de reden van. De strijd is verhevigd nadat de Duitsers beslag op het land wilden leggen.
Vanaf 1892 is de mijnbouw op grote schaal serieus begonnen met de komst van de South West Africa Company, een bedrijf uit Londen. De Otavi Minen und Eisenbahn Gesellschaft (OMEG) volgde in 1900. Op dat moment werd het koper nog per os en wagen naar Swakopmund vertransporteerd, maar in 1906 werd hiervoor de trein gebruikt.
Ook nu nog is de mijnbouw een belangrijke vorm van inkomsten. Rond de stad wordt zowel koper, als lood, zink, zilver en goud gewonnen. Bij elkaar levert de mijnbouw een significante bijdrage aan het Bruto Nationaal Product op.
Problemen heeft de mijnbouw echter ook gekend. In 1998 is de bekendste mijn TCL (Tsumeb Corporation) failliet gegaan.
In het Tsumeb Museum kunt u de mijngeschiedenis beter bekijken. Er is een tentoonstelling over mineralen, traditionele kledij, foto's en oude wapens.
De stad heeft wel meer mooie (koloniale) gebouwen. Het meest markant is waarschijnlijk de St. Barbara Katholieke Kerk in het centrum, de aan de mijnwerkers gewijde kerk. U vindt het godshuis op de hoek van de Main & Third Street. Vergist u zich niet met het gebouw uit First Street dat op een kerk lijkt: dit is gebouwd als het hoofdkantoor van OMEG (Otavi Mijn) en wordt nu gebruikt als gymnasium. Het gymnasium is een Christelijke Afrikaanstalige school met een streng toelatingsbeleid.
Ten zuiden van de stad liggen de commerciële grote farms, ten noorden is het land bezit van de stamgemeenschap - een compleet andere manier van landbezit. In deze traditionele stamgebieden wordt grond gegund door het stamhoofd en wordt het nooit eigen bezit.
Een andere manier waarop u kunt kennismaken met traditionele culturen is door een kijkje te nemen in het Tsumeb Cultural Village. Het commercieel opgezette dorp laat u zien hoe acht verschillende stammen uit Namibië leven, compleet met traditionele kleding, dansen en gerechten.

Overnachting: MOKUTI lodge

De Mokuti Etosha Lodge ligt aan de oostelijke ingang van Etosha Nationaal Park, op 2 km van de Mokuti landingsbaan. Deze lodge is groter met meer animatie en faciliteiten dan de andere lodges in deze omgeving. Het is dan ook ideaal voor families met kinderen en reizigers die naast safaritochten ook gewoon van een dagje bij het zwembad wensen te genieten.
Accommodatie
De recentelijk gerenoveerde Mokuti Etosha Lodge biedt Afrikaanse charme in combinatie met luxe. Deze grote lodge beschikt over 90 standaard en 16 luxe kamers en zijn verdeeld over chalets met maximum 4 kamers per chalet. Iedere kamer biedt zicht over de tuinen van de lodge en beschikken allen over 2 aparte bedden,telefoon, minibar, thee en koffiefaciliteiten, airconditioning, ventilator, badkamer douche of bad, aparte toilet, haardroger en luxe producten.
Faciliteiten
2 prachtige zwembaden met poolbar, fitness, nieuwe spa, wasserijservice, biljartruimte, parking, internet, Wifi in de ganse lodge, tennisbanen en speeltuin.
Eten & drinken
De maaltijden, zowel buffet als à la carte, worden geserveerd in het 'Tambutti' restaurant. In de bars kan u terecht voor lichte snacks en verfrissende dranken en cocktails. De boma onder de sterrenhemel is een aanrader.
Activiteiten
Safari's, trektochten, tennis, begeleide mountainbikeroutes en bezoek aan reptielenpark.

Web: Mokuti Etosha Lodge


Zaterdag 9 november 2013: Etosha





HISTORY
The word ’Etosha’ means huge, white area. There are four camps in the Park: Okaukuejo, Halali,Namutoni and Onkoshi.
in 1907 Von Lindequist, Governor of German South West Africa (the entrance near Namutoni was named after him) declared an area of 99 526km² as a game park. This area includes the present reserve as well as the pans. The park’s borders have since been changes a number of times, and became known as the Etosha National Park in 1958. In 1970 it was reduced to its present size.
Winters in the park are cool and dry. Thos is the best time for tourist, because the animals tent to congregate around the waterholes then. The rain season usually begins in November, whilst February is the wettest month if the year. Average rainfall: Namutoni 443mm, Halali 429mm and Okaukuejo 412mm. Summer temperatures can be as high as 40°C. Winter temperatures are moderate, with a minimum of 6°C in July (at night).


Etosha National Park is absoluut een uniek park. De naam Etosha is te vertalen met 'plaats van spiegels' of 'plaats van droog water' of 'de grote witte plaats'. Etosha's verschijning is inderdaad als een eindeloze witte vlakte waar stof dwarrelt en de zon aan de horizon zindert terwijl het wild zich een weg naar het water zoekt. We willen niet in eindeloze superlatieven vervallen, maar we kunnen rustig stellen dat safari in Etosha meer dan speciaal is.
U ziet niet zomaar één zebra; u zier er waarschijnlijk honderden bij elkaar. U ziet niet zomaar één wildebeest, maar tientallen bij elkaar. U ziet niet zomaar één springbok, maar honderden bij elkaar.
Etosha is van de parken in Zuid-Afrika & Namibië absoluut het beste park voor grote troepen wild.
Het Etosha National Park is met een oppervlakte van 22.000 hectare één van de grootste wildparken van Afrika.
De naam wordt ontleend aan een gelijknamige zoutpan van 5000 km² dat een oost-west lengte heeft van ongeveer 120 kilometer en op de breedste plaatsen 70 kilometer lang is.Het is deze zoutpan (met waterbronnen!) waardoor dieren aangetrokken worden. Hoewel de pan in verbinding staat met rivieren, krijgt het gebied hiervan nauwelijks water.
Als er water in de pan staat, wordt dat veroorzaakt door regens. Meestal droogt het water snel op; de evaporatiegraad is enorm hoog.
Etosha heeft vier zogenaamde restcamps, Namutoni, Halali, Onkoshi en Okaukuejo. Ze worden beheerd door een nationale parkenorganisatie in Windhoek. Het park is het beste te verkennen met eigen auto. In feite heeft u het meeste succes als u geduld heeft bij de waterholes nabij de restcamps. De restcamps hebben alle ook een eigen drinkwaterplaats met verlichting waar u tot diep in de nacht naar de dieren kunt kijken. Deze drinkwaterplaatsen zijn 24 uur per dag toegankelijk.
Vooral in het droge seizoen heeft u gegarandeerd succes op meerdere van de 114 soorten dieren die in het park leven.
Er zijn drie publieke toegangen tot het park: de Von Lindequist Gate in het oosten en, de Andersson Gate in het Zuiden. in het noordoosten van het park, noordelijk van restcamp Namutoni ligt de toegang Nehale lya Mpingana Gate (King Nehale Gate). Als u via deze toegang het park verlaat, bevindt u zich direct in Ovamboland. Omdat de dichtstbijzijnde stad 2 uur rijden is, moet u hier minimaal 2 uur voor zonsondergang zijn. Er is een ingang in het westen van het park die alleen gebruikt kan worden als u kunt overnachten in het jongste camp Dolomite. Entree tot het park moet overigens ter plaatse worden betaald. Dit staat los van de accommodatie.
De wijde omgeving rondom Etosha is ook grotendeels gericht op safari. Grenzend aan de oostelijke, zuidelijke en westelijke kant liggen diverse privé wildparken waar eveneens de Big Five - of een selectie ervan - leeft.
In deze wildparken, die op deze site als plaatsen staan aangegeven, zijn meestal luxe lodges te vinden vanwaar allerlei georganiseerde safari's plaatsvinden, deels in het eigen wildreservaat, deels op grondgebied van Etosha.



Dierenwereld in het Etosha Park: Olifant, Giraf, Burchell zebra en bergzebra, springbok, rode bubal, blauwe gnoe, gemsbok, Kaapse eland, koedoe, antilopen zoals de zwartneus impala en de dik-dik damara (kleinste antilope van Afrika), struisvogel, maraboe, trapgans, heel wat roofvogels, jakhals, hyena, leeeuw, cheetah, zwarte neushoorn, gele en rode mangoest (soort civetkat), en vele andere ... .


Overnachting: HALALI CAMP


The word Halali refers to the sound of a bugle or horn announcing the end of a days hunting, and i suppose the German soldiers that were posted here enjoyed the hunting until Governor Von Lindequist wisely declared the Etosha a game park and reserve. Halali is the newest of the camps in built the Etosha and was officially opened to tourists in 1967. It also has the largest swimming pool of the park camps. The facilities, like those of the other camps were completely refurbished in 2007, being the 100 years anniversary of the Etosha National Park.
Strategically located halfway between Okaukuejo and Namutoni, Halali is situated at the base of a dolomite hill, amongst shady Mopane trees. A flood-lit waterhole which is viewed from an elevated vantage point provides exceptional wildlife viewing throughout the day and into the night.Accommodation is provided in family chalets, two and four bed bush chalets and double rooms — all converted with large sliding doors to the outside, to allow visitors to experience and benefit from the peace and tranquility of the natural surroundings.
Other facilities include a restaurant, bar, shop, swimming pool, kiosk and camping facilities.

Web: Halali Camp

Zondag 10 november 2013: Etosha - Toshari







Overnachting: Toshari Lodge


Toshari Lodge ligt op 25 kilometer rijden van het beroemde Etosha Nationaal Park en vlak bij de belangrijk verbindingswegen tussen Outjo en Okaukuejo.
De lodge ligt nabij dolomiet rotsen en geniet van de nodige schaduw dank zij Mopane en Seringa bomen. Er heerst een huiselijke, warm sfeer van rust en ontspanning. Het grote zwembad zal voor de nodige verfrissing zorgen na een lange warme dag.
Vanuit de lodge kunnen gamedrives ondernomen worden naar het Etosha Nationaal Park, al dan niet onder begeleiding.
De Lodge beschikt over 27 standaard kamers, 3 familiekamers en 8 luxe kamers, alle voorzien van alle comfort, waaronder airconditioning. Daarnaast heeft de lodge ook 3 campings die voorzien zijn van warm en koud water, elektriciteit en barbecue mogelijkheden. Toshari Lodge heeft tevens een eigen restaurant welke gebruik maakt van zelf gekweekte groenten en kruiden en waar het zelfgebakken brood heerlijk smaakt. Deze zeer comfortabele lodge biedt een uitstekende prijs/kwaliteit verhouding.

Web: Toshari Lodge

Maandag 11 november 2013: Toshari - Khorixas







De Himba (of Ovahimba) is een bevolkingsgroep in het noordwesten van Namibië. Ze bevolkt een deel van de regio Kunene, het gedeelte dat bekend is onder de naam Kaokoveld ten zuiden van de Kunene-rivier. De Himba zijn nomaden en leven voornamelijk van hun vee. De Himba zijn nauw verwant aan de Ovazemba en de Herero. Hun taal Zemba is vrijwel identiek aan de Otjiherero, die de taal is van de Herero.
Kaokoveld is een droog en onherbergzaam gebied. De Himba hebben tijdens de koloniale overheersing van Zuid-Afrika in afzondering geleefd en leven in het begin van de 21ste eeuw nog grotendeels op traditionele wijze. De Himba's zijn een nomadisch volk; ze trekken met hun koeien en geiten door het land. Verder verbouwen ze maïs waar ze ma&iumlspap van maken.
Het voedsel van de Himba's bestaat voornamelijk uit melk met meel erin; als er groente is eten ze dat ook. Af en toe wordt er een dier geslacht; daarvan eten ze elk onderdeel op. Koeien worden alleen geslacht bij bijzondere gelegenheden, bijvoorbeeld bij een huwelijk, maar ook bij een begrafenis.
Voor de Himba is hun uiterlijke verschijning erg belangrijk. Hun uiterlijk zegt iets over de plaats in de groep en de fase van hun leven. Als ze tien jaar zijn worden bij zowel de jongens als de meisjes de twee voortanden in de onderkaak eruit geslagen met een stok en een steen. Dit is een Himba-traditie waarvan de herkomst onduidelijk is.
Meisjes dragen hun haar in twee vlechten over hun voorhoofd; in de puberteit vlechten ze hun haar in kleine staartjes die ingesmeerd worden met geitenvet en oker. Getrouwde vrouwen dragen daarbij nog een kleine kroon van geitenvel op hun hoofd. Huwbare Himba jongens zijn herkenbaar aan een gebogen staartje omhoog.
Himba-vrouwen wassen zich nooit, ze smeren zich in met otjize, een mengsel van geitenvet, kruiden en oker. Door de oker krijgen de vrouwen de typische rode kleur. Het mengsel beschermt hen tegen de zon.
Ook sieraden zijn belangrijk voor de Himba's. Deze maken ze van schelpen, leer en koper. Het belangrijkste sieraad voor de vrouwen van de Himba is de ohumba, een schelp die aan een ketting om hun nek hangt. Zowel mannen als vrouwen dragen weinig kleding; de traditionele kleding is gemaakt van de huiden van geslachte dieren.
Tegenwoordig verdienen de Himba bij door zich te laten fotograferen door toeristen. De Namibische overheid werkt hard om de infrastructuur van het land te verbeteren. Een gevolg hiervan is dat de Himba minder dan voorheen in afzondering leven. Als gevolg daarvan wordt hun traditionele levenswijze meer en meer be&iumlnvloed door andere culturen.
Dit wordt ook door de overheid bevorderd; kinderen mogen niet in de traditionele kledij naar school (voortgezet onderwijs). Kinderen die willen doorstuderen worden daardoor gedwongen hun traditionele kleding af te leggen.
Het voorstel om een nieuwe dam in de Kunene-rivier te bouwen bij de plaats Epupa vormt een andere bedreiging voor de Himba. Als de plannen doorgaan zullen (cultuur)historische plaatsen als begraafplaatsen van de Himba en dorpen onder water komen te staan.
De Himba hebben een eigen, in de westerse wereld niet gebruikelijke, metafoor voor tijd. Ze zien de tijd als een rivier die langsstroomt. De toekomst ligt achter hen, want dit gedeelte van de rivier is nog niet langsgestroomd. Het verleden ligt voor hen, want dit is de rivier die langsgestroomd is en dus zichtbaar.
De Himba kennen een verwantschap gebaseerd op bilaterale afstamming, waarbij de clan geleid wordt door de oudste man van de clan. Zonen leven in de clan van hun vader en wanneer dochters trouwen, gaan ze wonen bij de clan van hun man.
De verdeling van rijkdom wordt echter door de matriarch bepaald. Zo erft een zoon niet zijn vaders vee maar het vee van de broer van zijn moeder.

Waar zijn de mannen?
In de dorpen tref je voornamelijk Himbavrouwen met hun kinderen aan. De mannen zijn op stap met hun vee en op zoek naar water. Ze zijn vaak weken achter elkaar weg.


Overnachting: Igowati Lodge.


iGowati Country Hotel is situated in Khorixas in Damaraland. It is the perfect stopover when you are on your way to see the wonders of Damaraland. IGowati means desert dunes. The Lodge is build and decorated in the colors of the Namib Desert.
The roofs are of natural thatching that is so commonly seen in Namibia. Our lodge offers you the amenities of a city hotel but in a rural setting. We offer a friendly and efficient service. The Damara people that work at iGowati are believed to be one of the first ancient groups to settle in Namibia and are of Bantu origin. They are friendly and helpful. Damarland and Khorixas have a slow African rhythm with friendly people and a welcoming environment to all guests visiting our town and lodge.
We have 29 en-suite rooms equipped with telephones, fans and coffee/tea making facilities. Our restaurant offers and ala-carte menu as well as buffets for large groups and our bar are open during the day. At night the Aba's khab traditional group entertains our guests and Mr. Michael Doeseb cultural historian shares some interesting facts about the Damara people and their traditions most evenings.
We have a swimming pool to cool off in and our curio shop have some of the interesting arts of Damaraland and the rest of Namibia. We also offer some necessities to travelers and campers.

Web: Igowati Lodge



Dinsdag 12 november 2013: Khorixas - Swakopmund






De vallei bij Twijfelfontein is één van Namibië's bekendste toeristische attracties. De vallei dankt haar naam aan een bron die soms wel, soms geen water geeft - bewoners twijfelden telkens weer of er nu wel of geen water zou zijn.
Internationale bekendheid dankt de vallei aan de talloze rotstekeningen en graveringen die in, onder en op de rotsen terug te vinden zijn. De tekeningen en gravures komen van de hand van San-mensen en zijn soms duizenden jaren oud. Zeker 2.500 inscripties en enkele duizenden tekeningen telt het totaal aan rotsblokken in de ouderdom van 300 voor Christus tot de 19e eeuw. De meeste graveringen laten dieren zien zoals gemsbokken, leeuwen, olifanten en bokken.
Sommige laten sporen zien en geometrische figuren, waarvan gedacht wordt dat deze verwijzen naar drinkwaterplaatsen.
Twijfelfontein is zo uniek omdat dit één van de weinige plaatsen is waar zowel rotstekingen als inscripties in zulke grote hoeveelheden aanwezig zijn. Een goede verklaring voor het grote aantal is er eigenlijk niet. Rotstekeningen werden meestal door de sjamaan gemaakt die veranwoordleijk was voor de verbinding tussen hemel en aarde. Om die reden zijn er vaak elanden te zien. Dit dier belichaamde voor de Bushman, Nama en Damara het hemelse.
De tekeningen van Twijfelfontein kunnen door sjamanen zijn gemaakt, maar evengoed kunnen de rotsen als oefenterrein hebben gefungeerd voor ondermeer kinderen, of misschien als een cultureel centrum waar mensen voor hun plezier schilderden en etsten.
Het is niet mogelijk om de rotstekeningen op eigen gelegenheid te bekijken, maar u wordt ingedeeld om op onder leiding van een gids een route langs de tekeningen te lopen. Er worden twee toeren van 45 minuten georganiseerd waarvan er één vooral langs de tekeningen gaat; de Lionwalk focust meer op de inscripties.
In de vallei zijn eveneens de zogenaamde Organ Pipes te vinden: een kloof waarin de natuur de stenen geformeerd heeft tot honderden rechtopstaande kolommen - zoals orgelpijpen - van doloriet in de meest fascinerende formaties.
iets verder ligt de Burnt Mountain (Verbrande berg - niet te verwarren met Brandberg, een bergketen bij Uis). in feite moet u Burnt Mountain niet op het midden van de dag bekijken: de berg ziet er dan verbrand uit. Interessanter is het om te zien hoe de berg in brand staat. Daarvoor moet u in de vroege ochtenduren of late namiddag komen.
Twijfelfontein is in 2007 op de lijst van werelderfgoederen geplaatst en is daarmee het eerste geregistreerde werelderfgoed van Namibië.

Het Petrified Forest (Versteende Woud) ligt op een zandstenen rif waarop 50 boomfossielen staan die naar schatting 260 miljoen jaar oud zijn. De bomen zien er soms nog levensecht uit. Het is niet duidelijk hoe de bomen hier terecht zijn gekomen. Omdat de wortels van de bomen echter ontbreken, zijn de bomen naar alle waarschijnlijkheid met een vloed vanuit het noorden aangevoerd. De bomen mogen fossielen zijn, rondom de bomen groeien diverse planten zoals welwitschia. Ook daarvan wordt aangenomen dat ze oud zijn, zelfs meer dan 1000 jaar.
Het Woud is dagelijks te bezoeken tussen 08.00 en 17.00. Er zijn schaduwrijke parkeerplaatsen en picknicktafels. Locale gidsen bieden aan u rond te leiden tegen een vergoeding. Het is strikt verboden ook maar iets mee te nemen. U vindt de ingang aan de C 39, circa 40 km westwaars van Khorixas.

We volgen de kustlijn zuidwaarts naar Walvisbaai. Deze vroegere Zuid-Afrikaanse enclave is het belangrijkste broedgebied voor kustvogels in zuidelijk Afrika.
Waar de landtong – die eindigt aan Pelikaan Punt – het land vervoegt, zijn zandbanken dé verzamelplaats voor een opmerkelijke verscheidenheid aan vogels.

Het gaat richting Swakopmund. Deze populaire badplaats is dé aangewezen plaats om eens rond te slenteren langsheen de prachtige koloniale gebouwen. De huizen ademen er nog steeds de sfeer van weleer. ’s Avonds genieten we van een overheerlijke vismaaltijd in een van de vele restaurants in de buurt.

Overnachting: Alte Brücke


Alte Brucke is situated within walking distance of the beach, near the National Aquarium and 10 minutes walk from the centre of town.
Our accommodation consists of 23 self catering chalets, fully equipped and serviced daily (sleeps 1 to 6) and a buffet breakfast is included in our bed price.
The Gift Shop stocks unique small gifts to take back tangible memories of Swakopmund and Namibia.
From our action desk all activities on the coast and surrounds can be arranged.
Our secure camping facility is top class, each stand has its own private bathroom, fire place, wash up, power point and lawned area.

Web: Alte Brücke




Woensdag 13 november 2013: Swakopmund



Swakopmund is misschien wel de interessantse plaats van Namibië, tenminste op cultureel gebied. In het centrum van het stadje vindt u de Duitse architectuur terug in oude gebouwen. De meeste grote winkelketens hebben in Swakopmund ook een vestiging. Inkopen kunt u daarom het beste hier doen.
Swakopmund wordt in Namibiëgezien als het enige echte vakantie-oord. De met palmen omzoomde straten geven extra steun aan deze karakterisering. In het Swakopmund Museum treft u een goede expositie over de koloniale Duitse tijd, maar ook over de flora en fauna van de Namib. Toers zijn ook mogelijk in de Hansa Brewery die dichtbij het Swakopmund Museum te vinden is.
Het stadje aan de Atlantische Oceaan ademt de sfeer van een Noord-duitse badplaats. Restaurants bieden Kaffee & Kuchen aan en pensions adverteren met 'zimmer frei'. In de straten domineren gevels naar Duitse architectuur. Schijn bedriegt natuurlijk: Swakopmund ligt toch werkelijk in zuidelijk Afrika. In de zomer kan het er heet worden, maar - en daar komt toch weer een vergelijking met de noord Duitse badplaatsen om de hoek - veel winterdagen zijn redelijk fris om over de ochtenden nog niet te spreken. De koude Atlantische oceaan brengt niet zelden een koude ochtendmist over de stad die soms uren blijft hangen en klamme, koude nattigheid brengt. Desondanks: Swakopmund krijgt maar weinig regen per jaar. Met slechts 15 cm regen per jaar hoeft u niet bang voor een buitje te zijn. Eenmaal bij het achterland van Swakopmund beland, houdt alle vergelijking met een Duitse badplaats op. Rondom Swakopmund ligt de Namib - de droge, vlakke woestijn met harde leefomstandigheden.



Walvisbaai is een stad en de belangrijkste zeehaven van Namibië. Hoewel het land op 21 maart 1990 onafhankelijk werd van Zuid-Afrika duurde het vier jaar langer totdat Walvisbaai aan Namibië werd overgedragen. Het was een tijdje een Bitse enclave in de Duitse kolonie Namibië.
Hier worden we geïntroduceerd in het belangrijkste broedgebied voor kustvogels in zuidelijk Afrika. Waar de landtong - die eindigt aan Pelikaan Punt - het land vervoegt, zijn zandbanken dé verzamelplaats voor een opmerkelijke verscheidenheid aan vogels. Door de rijke voedingsbodem, is dit dan ook hét leefgebied van duizenden flamingo’s, witte pelikanen en andere waadvogels. In de lagune ondernemen we een unieke boottocht, die ongetwijfeld tot één van de hoogtepunten van deze reis behoort. Zeeleeuwen en dolfijnen escorteren soms onze boot, als we doorheen de rustige waters in de lagune varen. Van op het dek kunnen we deze speelse zeedieren spotten, die soms hoog uit het water opspringen.
Zo‘n 20 kilometer buiten Swakopmund begint de zogenaamde Welwitschia Drive - een route die geschikt is voor mensen die geïnteresseerd zijn in het fragiele ecosysteem van de woestijn.
Nadat we de kuststreek achter ons hebben gelaten, verandert het landschap abrupt als we de noordelijke Namib doorkruisen. De Namib is de oudste woestijn ter wereld. De bizarre ‘Moon Valley’ laat u even stil worden van verwondering en de unieke Welwitchia Mirabilis wordt hier continu bestudeerd door wetenschappers. Deze voorhistorische plant heeft zich tijdens zijn evolutie ingenieus aangepast en leeft bijna uitsluitend van ochtenddauw en mist.
Deel van de rit vormt de beleving van het maandlandschap rondom Swakopmund.
De rondrit neemt ongeveer 4 uur in beslag over een goede gravelweg die met een normale auto gereden kan worden, al is in het regenseizoen als de rivieren vol lopen een 4WD aan te raden.

Overnachting: Alte Brücke

Donderdag 14 november 2013: Swakopmund - Walvisbaai - Sossusvlei







Overnachting: Weltevrede Guestfarm


Weltevrede Guest Farm (or Rest Camp) is approximately mid-way between Solitaire and Sesriem in the heart of the Namib Desert. It is bordered on three sides by the Namib Naukluft Park, and can be used as a base to visit the famous dunes of Sossusvlei and Sesriem Canyon. (It is 47kms from Sesriem). It is nestled amidst rugged mountains, shifting dunes, harsh gravel plains, dusty prehistoric river beds and endless camelthorn trees (Acacia erioloba).
The Weltevrede main building has an open-plan honesty bar and lounge area, with comfortable sofa's to relax and unwind. Breakfast and dinner can be ordered from their set menu in the dining area. Most of the meat, including oryx, springbok and occasionally kudu, is produced from the farm itself, as are some of the vegetables. Tea/coffee is also available. There is a swimming pool, and guests can take a dip after a day's driving or activities.
Accommodation at Weltevrede Guest Farm is in either 12 front rooms, that have a view of the sunset, and 3 back rooms that don't. All of the bungalows have en-suite bathrooms and are equipped with air conditioning. Each has it's own small private veranda, with some good views of the surrounding landscape.
Accommodation at the hotel is in a total of 199 rooms. There is a safe at reception to store personal items of value.

Web: Weltevrede Guestfarm




Vrijdag 15 november 2013: Sossusvlei - Windhoek








De meest beroemde foto's van Namibië komen ongetwijfeld uit de Sossusvlei. De beelden met de intens rode en gele duinen en scherpe lijnen zijn een bron van inspiratie voor elke fotograaf. De Sossusvlei maakt deel uit van de Namib-woestijn in de Namib-Naukluft en vormt de oudste woestijn van de wereld grenzend aan de Atlantische Oceaan vanaf Swakopmund & Walvisbay zuidwaarts tot bij Lüderitz. Het wordt gezegd dat deze woestijn al zo'n 80 miljoen jaar een droog tot zeer droog klimaat heeft. Het park heeft een oppervlakte van 50.000 km² en behoort daarmee tot de grootste nationale parken in Afrika.
De Namib-woestijn wordt voor het gemak vaak aangeduid met Sossusvlei omdat de tocht naar het duinengebied in elk geval altijd naar de duinen bij deze 'vlei' gaan. Het woord 'vlei' is een Afrikaans woord en betekent 'meer'. Om bij de eigenlijke Sossusvlei uit te komen, is een 5 km rit per 4WD nodig. U komt dan op een parkeerplaats met bomen en enkele picknicktafels, die overigens vaak bezet zijn. Vanaf deze picknickplaats ziet u noordwaarts twee duinen liggen, rechts Big Daddy en links de Big Mama. Achter deze duinen strekt zich een groter meer uit, dat feitelijk het hoofdmeer van Sossusvlei is. Om het hoofdmeer te zien, moet u één van deze duinen beklimmen.
De naam Sossus komt uit de Nama-taal en betekent 'plaats waar water samenkomt'. Na goede regens - en dat gebeurt heel sporadisch - verzamelt het water van de Tsauchab Rivier zich in de vlei en blijft daar wel enige tijd staan. Zoveel regen valt er eigenlijk maar weinig, eens in de 50 tot 80 jaar. In jaren dat de regen wel goed is, stroomt de rivier de Namib Woestijn wel in, maar blijft dan kilometers voor de Sossusvlei steken. In het jaar 2007/2008 bijvoorbeeld is er drie keer meer regen gevallen dan in gemiddelde jaren en bleef de rivier een kilometer voor de Sossusvlei staan. De vleien, zoals Sossusvlei en Dead Vlei, houden wel zo lang mogelijk het regenwater dat valt in hun klei-achtige grond vast. Vooral Sossusvlei leeft hierdoor op; er verschijnen grassen, meloenen én meest gele bloemetjes, een leliesoort. Tijdens deze regenperiodes is het verstandig om erg voorzichtig te zijn als u zelf met een auto de Sossusvlei inrijdt. Het zand wordt nog zwaarder om te rijden en richting de vlei's wordt de grond klei-achtig.
Het leukste is om de duin bij Sossusvlei niet alleen te bekijken maar ook te beklimmen en uit te kijken op het hoofdmeer. Het valt niet mee om via de scherpe flanken van Big Mama of Big Daddy naar boven te komen. Het zand is rul, warm en de zon steekt. Eenmaal boven voelt het toch als een prestatie. U kunt nu weer naar beneden lopen of de duin als glijbaan gebruiken.
Ook mooi om te zien is Deadvlei, een opgedroogd meer met boomstompen die een bijna surrealistische landschap zijn gaan vormen. Duin 45 en Hidden Vlei zijn andere bekende attracties. Duin 45 komt u tegen op weg vanaf Sesriem naar de parkeerplaats en ligt op 45 kilometer afstand van de ingang. De 86 meter hoge duin geeft een mooi uitzicht op het uitstrekkende duinenlandschap.
Een verrassende hoeveelheid dieren overleeft in deze hyper-droge regio, waaronder slangen, gekkos, insecten, hyenas, gemsbokken en jakhalzen.

Het zand van de duinen bestaat voor een groot deel uit silicum. Het rood van de duinen is afkomstig van een dun laagje ijzeroxide. Je zou misschien verwachten dat het zand in dit oeroude gebied is ontstaan door erosie en sedimentatie, maar het feitelijk wordt het zand door de oostenwind aangevoerd vanuit de Kalahari.
En hoewel de Namib een echte woestijn is, met een evaporatie van 1: 300 - een gebied wordt woestijn genoemd bij een evaporatie van 1: 10 - is er plantengroei mogelijk door de ligging ten opzichte van de koude Atlantische Oceaan.
De koude waterstroomt drijft ochtendmist de Namib in en zorgt ervoor dat nevel door de warme lucht dringt. De nevel kan zich over een vlakte verspreiden totdat het wordt tegengehouden door een bergketen. Sossusvlei zelf ligt 50 kilometer landinwaarts van de Oceaan, maar de duinen zijn nog laag genoeg om de koude lucht doorgang te geven en profiteert zo nog van de spaarzame neveldampen.

Practische tips:
Vergeet nooit om een hoed, zonnebrand en veel water mee te nemen. Zelfs op winterse dagen kan de temperatuur nog tot boven de 35 graden uitkomen. Op zomerse dagen stijgt de temperatuur tot boven 40 graden. De nachten daarentegen worden zeer koud en er kan een gemene snijdende wind opsteken. Zeker als u vroeg de Namib ingaat of tot laat blijft, is het aan te raden ook warme kleding mee te nemen. Houdt er ook rekening mee dat het zand ongelofelijk heet kan worden - zelfs tot 70 graden. Lekker op blote voeten een duin beklimmen is daarom niet aan te raden. Zonnebrand en een hoed beschermen niet alleen tegen de directe zon, maar ook tegen de zonnestralen die door het zand gereflecteerd worden.

Windhoek, de hoofdstad van Namibië, is een kleine stad in een heuvelachtig gebied (1650m) met meer dan 320000 inwoners. Oorspronkelijk werd de bouw begonnen rondom warmwaterbronnen op de top van een heuvel die nu deel uitmaakt van Klein Windhoek, een buitenwijk.
De eerste nederzetting werd er gesticht door Jonker Afrikaner (zie geschiedenis) die met een groep zogenaamde Oorlammensen vanuit Zuid-Afrika Namibië was binnengetrokken. In 1842 laat hij Rhenische missionarissen een kerk en school bouwen. De naam Windhoek lijkt vrijwel zeker gegeven te zijn door Jonker Afrikaner als afgeleide van zijn oorspronkelijke familieplaats Winterberge bij Tulbagh. Jonker gebruikt de naam Wind Hoock in 1844 in een brief aan de Wesleyan Mission Society.
De stad ademt een relaxte sfeer uit: rustig en ruim. In de hoofdstraten treft u nog enkele Duitse gebouwen, maar de uitleg van de stad stamt toch typisch uit de Zuid-Afrikaanse tijd: een druk centrum met daaromheen ruim aangelegde woonwijken voor blanken. Daarom heen liggen de overbevolkte niet-blanke townships. Natuurlijk is deze strakke verdeling uit de Apartheidsjaren wel aan het veranderen: niet-blanken trekken nu ook naar de ruime woonwijken e n leveren een etnische mix aan bewoners op.


Omdat de stad zo klein is, zult u er ook niet zo snel verdwalen. Het centrum concentreert zich eigenlijk voornamelijk rondom twee straten: de independence Avenue en de Robert Mugabe Avenue. Op de Robert Mugabe Avenue treft u de Christus Kirche die vaak op foto's van of over Windhoek staat. De kerk vormt daardoor een goed ijkpunt in uw rondwandeling door de stad. Als u voor de kerk linksaf slaat, loopt u de hele weg af totdat u het nationale theater aan uw linkerhand krijgt. U krijgt nu een korte verbindingsweg (John Meinert Avenue) en voordat u het weet, bent u weer op independence Avenue: de straat waar de winkels, banken en andere belangrijke organisaties zijn gecentreerd.

Locale kunst zoals houtsnijwerk, aardewerk e.d. vindt u vooral in het Namibia Arts & Crafts Centre aan de Tal street naast het Warehouse Theatre (dé plek voor rock, jazz en Afrikaanse life muziek). Om hier te komen volgt u independence street verder zuidwaarts. Eerst ziet u bij de kruising independence Street & Peter Muller Street (Fidel Castro street) aan de overkant nog wat kraampjes.
U steekt de straat over en vervolgt de independence Street. Bij de kruising met de Sam Nujoma Drive gaat u rechts en neemt de eerste straat links. Dit is Tal straat - u ziet eerst het Wharehouse Theatre aan uw linkerhand, daarna het Arts & Crafts Centre.

Voor moderne communicatiemiddelen kunt u goed in Windhoek terecht. Op de independence Avenue treft u het hoofdpostkantoor waar u brieven kunt versturen, maar ook faxen kunt wegzenden. Verder zijn er internetaansluitingen. Geopend van maandag tot vrijdag tussen 08.30 en 16.30 uur. Op zaterdag sluit het postkantoor om 12.00 uur.
Een privé kantoor vindt u op de hoek van de independence Street en Fidel Castro Street. Ook hier kunt u bellen, mailen en faxen - de tarieven liggen wel hoger dan bij het postkantoor.


Overnachting: Hotel Safari


Situated on the same site as the 4-star Safari Court Hotel and Conference Centre, is the original 3-star Hotel Safari. The two hotels share the same entrance way and some facilities and lie adjacent to the domestic Eros Airport. Free transport is offered to the and from the Windhoek city centre and Maerua Mall every hour and a luxury bus service between Windhoek International Airport and the Safari Hotels is operated daily by a local, recommended transport operator. Beautiful lush gardens and well-lit fountains are a feature here.
Facilities at the hotel are the same as for the Safari Court. It includes babysitting and child care (with high chairs and cots) laundry & dry cleaning, photocopy & fax and other administrative services, wireless Internet access, has a ramp for disabled access including wheelchairs, the African Curiotique, a spa / health centre, and a number of guest lounges, restaurants and bars.
There are a number of bars and restaurants and breakfast can be taken in the Welwitschia restaurant. Guests can enjoy a traditional carvery in The Steakhouse, which is open for dinner only. They are welcome to use the both the Acacia and Welwitschia restaurants for lunch and dinner. There is a swimming pool bar and deck, ideal venues for snacks and drinks, especially at sunset.
Accommodation at the hotel is in a total of 199 rooms. There is a safe at reception to store personal items of value.

Web: Safari Hotel




Zaterdag 16 november 2013: Windhoek - Kaapstad





Vroege transfer naar de luchthaven van Windhoek voor de vlucht naar Kaapstad.

GELE KOORTS vaccinatie is niet vereist indien u rechtstreeks vanuit Europa vertrekt, zonder tussenstop in een land waar gele koorts kan voorkomen. Gele koorts komt niet voor in Zuid-Afrika.
Indien u vanuit een ander land afreist (zelfs in korte transit, ongeacht de tijd doorgebracht in de luchthaven) waar gele koorts kan voorkomen (zelfs voor de landen met laag risico bvb Zambia) is vaccinatie officieel vereist, en dit vanaf de leeftijd van 1 jaar.
Reizigers die hieraan niet voldoen wordt de toegang tot Zuid-Afrika geweigerd of kunnen 6 dagen in quarantaine worden geplaatst. Reizigers met een geldige medische ‘waiver’(tijdelijke verklaring van medische vrijstelling van vaccinatie) worden wel toegelaten.



Airbus A319

Bezoek aan Kaap de Goede Hoop.


Kaap de Goede Hoop. In 1488 kreeg deze plek de naam Cabo Tormentosos (Kaap der stormen) van de Portugees Diaz. Later werd dit veranderd in Cabo de Bõa Esperança (Kaap van de Goede Hoop), omdat deze ontdekking de zeeroute naar India een eind dichterbij bracht.
In 1652 vestigde Jan van Riebeeck hier een post voor de Nederlandse VOC, waarna vele zogenaamde ‘vrijburgers’ zich vanuit hier in Afrika vestigden.
In al die tijd zijn er behoorlijk wat schepen vergaan op de Kaap, omdat ze verrast werden door de enorme wind en de stromen die er staan. En stormen kan het er nog steeds!

Kaap de Goede Hoop en Cape Point waren oorspronkelijk een apart natuurreservaat, maar vormen nu een onderdeel van het uitgestrekte Table Mountain National Park. Het reservaat bestaat uit heuvellandschap dat voornamelijk begroeid is met fynbos, een verzamelnaam voor de fauna op de Kaap die voornamelijk bestaat uit struikgewas en lage bomen. In totaal zijn er zo‘n 1500 soorten bomen, planten en bloemen te vinden!
Het park wordt doorsneden door wandelpaden. Bij de ingang kunt u een kaartje krijgen. Let overigens op de brutale bavianen bij de parkeerplaats. Voeder ze niet, want daardoor worden ze alleen maar minder schuw. Bavianen kunnen bovendien agressief zijn. Er zijn al veel bavianen afgeschoten omdat ze probeerden voedsel uit huizen te stelen. Met het voederen van de dieren maakt u deze situatie alleen maar erger. Er staat daarom een boete op het voederen van bavianen.
Vanaf de ingang is het ruim 12 kilometer naar Cape Point, met een afslag naar Kaap de Goede Hoop. Cape Point is een indrukwekkende klif met een groot uitzichtplatform. De trap naar boven is steil, maar gelukkig kunt u ook kiezen voor een kabelbaantje. Overigens staat u hier niet op het zuidelijkste puntje van Afrika, die titel behoort aan Cape Agulhas 160 kilometer naar het oosten.
Op de top staat een grote vuurtoren. Geen overbodige luxe, want rond de Kaap liggen de restanten van niet minder dan 23 schepen die er in de soms dichte mist zijn gestrand. Een van die wrakken is van de Thomas T. Tucker, een Amerikaans marineschip dat in 1942 op haar eerste reis verging.
Tussen juni en november heeft u grote kans om walvissen te zien die naar de wateren rond de Kaap komen om te kalven. Een goed uitzichtpunt is de parkeerplaats bij Rooikrans, maar er zijn meerdere punten vanwaar u walvissen, en bij rustig water ook dolfijnen kunt zien.
Tijdens het hoogseizoen (december en januari) kunt u de Kaappunt het beste zo vroeg mogelijk bezoeken. Later op de dag staan de parkeerplaatsen vol met toerbussen. U kunt diverse activiteiten in het park ondernemen, zoals een voet- of fietstocht met overnachting, duiken, paragliden, vissen en bergbeklimmen. De meeste activiteiten zijn aan strikte regels gebonden en ook het aantal deelnemers is beperkt om de natuur te beschermen.



Laat in de avond: vlucht naar London Heathrow
Boeing 747-400



Zondag 17 november: London Heathrow - Brussel




Airbus A320-100/200